Υπάρχουν φωτογραφίες που, με μια ματιά, σε γυρίζουν πίσω στον χρόνο, αφού, εκτός από κτίρια ή δρόμους, δείχνουν έναν ολόκληρο τρόπο ζωής. Μια τέτοια εικόνα είναι κι αυτή, τραβηγμένη κάπου στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν η κεντρική πλατεία της Δολίχης ήταν ακόμη «στα σκαριά» και το χωριό είχε άλλη όψη.

Στο πρώτο πλάνο της φωτογραφίας ξεχωρίζει ο Ιερός Ναός της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, σημείο αναφοράς για τη Δολίχη και δίπλα του, το παλιό πέτρινο καμπαναριό.

Γύρω από την πλατεία φαίνονται χώροι που τότε έπαιζαν σημαντικό ρόλο στην καθημερινή ζωή. Το περίπτερο του Θωμά Τσακνάκη, από εκείνα τα κλασικά κίτρινα, ήταν σημείο συνάντησης για μικρούς και μεγάλους – για τσιγάρα, για ψιλικά ή για μια σύντομη κουβέντα. Λίγο πιο πίσω, το καφενείο του Φώτη Καμαγιάννη· ένας χώρος γεμάτος ζωή, χαρτιά και τάβλι, καφέδες που κρατούσαν ώρες και με τις καθιερωμένες επισκέψεις του ταχυδρόμου, ο οποίος –πέρα από την αλληλογραφία– μοίραζε και τα χρήματα των συντάξεων. Στην ίδια εικόνα ξεχωρίζει και το Κοινοτικό Κατάστημα, το λευκό διώροφο κτίριο που συμπλήρωνε το παζλ του κέντρου.

Ενδιαφέρον έχει και η ίδια η πλατεία. Όπως φαίνεται, δεν είχε πάρει ακόμα τη μορφή που γνωρίζουμε σήμερα. Ο δρόμος περνούσε μέσα από το κέντρο, όμως η πινακίδα χαμηλά δεξιά δείχνει ότι οι αλλαγές είχαν ήδη αρχίσει: η κυκλοφορία γινόταν κυκλικά και όλα προμήνυαν τις αναπλάσεις που θα ακολουθούσαν.

Στο βάθος, τα βουνά και οι λόφοι παραμένουν ίδια, όπως πάντα. Στέκουν εκεί, αμετάβλητα, την ώρα που το χωριό αλλάζει σιγά-σιγά.