Ένα παλιό σπίτι στη Δολίχη στέκει ακόμη όρθιο, παρότι ο χρόνος το έχει βαρύνει. Η στέγη έχει κουραστεί, οι σοβάδες ξεφλουδίζουν και κάποια τμήματά του έχουν αρχίσει να υποχωρούν. Κι όμως παραμένει εκεί, δεν βιάζεται να φύγει.

Αποτελεί ένα καθαρό δείγμα της τοπικής αρχιτεκτονικής. Ένα σπίτι που χτίστηκε για να κατοικηθεί, όχι για να εντυπωσιάσει. Μέσα σε αυτούς τους τοίχους έζησαν άνθρωποι, μεγάλωσαν παιδιά, γράφτηκαν μικρές, καθημερινές ιστορίες που δεν καταγράφηκαν ποτέ. Η πέτρα κυριαρχεί, με μεταγενέστερες τσιμεντένιες προσθήκες. Τα ανοίγματά του είναι σχετικά μικρά, όπως όριζαν οι ανάγκες του χειμώνα, ενώ ο νοτιοανατολικός προσανατολισμός του μαρτυρά γνώση και εμπειρία. Τα σιδερένια κάγκελα του μπαλκονιού παραμένουν λες και θέλουν να διαφυλάξουν το ίδιο το παρελθόν.

Σήμερα, η αυλή είναι γεμάτη σιωπή. Σκουριασμένα εργαλεία ξεχασμένα στο χώμα, κότες που κινούνται αργά και μια ροδιά που συνεχίζει να καρποφορεί, σαν να περιμένει κάποιον να επιστρέψει.

Ένας τόπος που γερνάει ήσυχα. Που φθείρεται, μετασχηματίζεται και συχνά ισοπεδώνεται από τον αμείλικτο χρόνο και τις επιλογές του σύγχρονου ανθρώπου.