Το καλοκαίρι του 1911 η περιοχή της βόρειας Θεσσαλίας βρισκόταν σε μια ιδιότυπη κατάσταση αναμονής. Τριάντα χρόνια μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας στο ελληνικό κράτος, τα σύνορα με την Οθωμανική Αυτοκρατορία παρέμεναν κοντά και στρατιωτικά ευαίσθητα. Η Δολίχη (τότε Τούχλιστα) και τα γειτονικά χωριά της Ελασσόνας βρίσκονταν ακριβώς επάνω σε αυτή τη γραμμή επαφής.

Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες της εποχής, οθωμανικές στρατιωτικές μονάδες μετακινήθηκαν και εγκαταστάθηκαν σε χωριά όπως η Δολίχη, το Κοκκινοπλό, το Σέλος (Πύθιο), η Βούρμπα (Μηλέα), το Λυκούδιο και άλλοι μικροί οικισμοί της περιοχής. Οι δυνάμεις αυτές δεν συγκεντρώθηκαν σε ένα σημείο, αλλά διασκορπίστηκαν σε επιμέρους τμήματα, γεγονός που δείχνει μια προσπάθεια ελέγχου των περασμάτων και της ορεινής ζώνης γύρω από τον Όλυμπο.

Για τους κατοίκους των χωριών αυτών, η παρουσία στρατού δεν ήταν κάτι αφηρημένο ή μακρινό. Επηρέαζε την καθημερινότητα, τις μετακινήσεις και το αίσθημα ασφάλειας, χωρίς όμως να σημαίνει απαραίτητα άμεση πολεμική σύγκρουση. Η περιοχή λειτουργούσε ως χώρος επιτήρησης και ισορροπίας, σε μια περίοδο όπου όλοι αντιλαμβάνονταν ότι οι εξελίξεις στα Βαλκάνια πλησίαζαν.

Η Δολίχη και τα γειτονικά χωριά δεν πρωταγωνίστησαν στις μεγάλες αφηγήσεις της εποχής. Ωστόσο, η αναφορά τους σε ειδήσεις του 1911 δείχνει ότι αποτελούσαν κομμάτι ενός ευρύτερου γεωγραφικού και στρατηγικού πλαισίου. Τον επόμενο χρόνο, οι Βαλκανικοί Πόλεμοι θα άλλαζαν οριστικά τον χάρτη της περιοχής, μετατρέποντας αυτά τα συνοριακά χωριά από ζώνη επιτήρησης σε εσωτερικό χώρο του ελληνικού κράτους.

Πηγή: Εφημερίδα Σκριπ (Αθήνα 6.7.2011). Βλ. Βασίλης Πλάτανος, Σελίδες από την ιστορία της Ελασσόνας και της περιοχής της (Συλλογή Ειδήσεων 1811-1912), Θεσσαλονίκη 2019, α/α είδησης: 1177.