​Υπάρχουν κάποιες γεύσεις που χαράσσονται στη μνήμη τόσο βαθιά, που ακόμα και χρόνια μετά την τελευταία δοκιμή, μπορείς να ανακαλέσεις το άρωμα και την υφή τους. Για όσους πέρασαν από τη Δολίχη Ελασσόνας, αυτή η γεύση έχει ένα όνομα που προκαλεί χαμόγελο και νοσταλγία: το «Πονηρό».

​Ένα γλυκό χωρίς αντίπαλο

​Το «Πονηρό» ήταν το σήμα κατατεθέν του ζαχαροπλαστείου «Όλυμπος», δημιουργία του αείμνηστου Σπύρου Τσακνάκη.

​Αν προσπαθούσε κανείς να το περιγράψει σε κάποιον που δεν το είχε δοκιμάσει, θα δυσκολευόταν. Ήταν ένας μοναδικός συνδυασμός:

• ​Η βάση: Ένα τραγανό, σιροπιασμένο φύλλο που θύμιζε κάτι ανάμεσα σε μπακλαβά και κανόλι, αλλά με μια δική του, ιδιαίτερη προσωπικότητα.
• ​Η γέμιση: Πλούσια, βελούδινη κρέμα που ισορροπούσε τέλεια τη γλύκα του σιροπιού.
• ​Η επικάλυψη: Γαρνιρισμένο με τριμμένο καρύδι, δίνοντας αυτή την απαραίτητη ένταση σε κάθε μπουκιά.

​Όπως λέει και ο τίτλος του, ήταν… «πονηρό» γιατί σε παρέσερνε. Ξεκινούσες για ένα και κατέληγες να ζητάς και δεύτερο.

​Το τέλος μιας εποχής

​Το 2014 υπήρξε μια χρονιά ορόσημο και θλίψης για την τοπική κοινωνία και τους λάτρεις της αυθεντικής ζαχαροπλαστικής. Ο θάνατος του Σπύρου Τσακνάκη σήμανε το κλείσιμο του ιστορικού καταστήματος «Όλυμπος».

​Μαζί με το λουκέτο στην πόρτα, χάθηκε και η αυθεντική συνταγή. Η «μαγεία» εκείνου του συγκεκριμένου γλυκού φαίνεται πως έφυγε μαζί με τον δημιουργό του.

​«Σαν το πονηρό του Σπύρου Τσακνάκη, δεν υπάρχει παρόμοιο» – μια φράση που ακούγεται ακόμα και σήμερα….

​Μια γλυκιά ανάμνηση

​Σήμερα, το «Πονηρό» του Σπ. Τσακνάκη ζει μέσα από τις διηγήσεις. Παραμένει ένας θρύλος της Δολίχης και μια απόδειξη πως η γαστρονομία είναι κυρίως το μεράκι και η προσωπικότητα του ανθρώπου που βρίσκεται πίσω από τον πάγκο.

​Για εμάς που είχαμε την τύχη να το γευτούμε, η Δολίχη θα είναι συνδεδεμένη και με εκείνη την τραγανή, σιροπιαστή εμπειρία που μας χάριζε ο μπάρμπα-Σπύρος.